GWEN + cats » Göğe Atılan Bakış

Halı kenarları overlok yapılır

gwen + cats — Thu, 10 Jun 2010 08:35:56 +0000

Kapımızın önünden geçen seyyar satıcının anonsuyla adeta flashback yaşadım.
Henüz 10′lu yaşlarıma adım atmamışken yazın tatil için gitmiş olduğumuz minik sahil köyüne kamyonetiyle gelen seyyar satıcıları anımsadım. Bir an için gözümün önünde cam şişesinde colalar ve seyyar satıcının bir kamyonet dolusu karton kutular içindeki yampirik gofretleri uçuştu.
Oysa ki şu anda hem büyük bir şehirde yaşıyorum; hem de “Hanımların dikkatine! Halı ve paspas kenarları overlok yapılır.” şeklinde anons yapılmakta.
Anonsun arkasına eklenmek suretiyle ahenk katan Aliye dizisinin fon müziği de cabası…

Bir deşarj yöntemi olarak otobüs ağlayışı

gwen + cats — Sun, 21 Feb 2010 19:03:24 +0000

Bugün şehirlerarası seyahatim esnasında yan koltuğumda oturmakta olan 80li yılların Serpil Çakmaklı’sı imajındaki röfleli ve krapeli saçlarını küçükken “dolma” tabir ettiğimiz modelde toplamış, kahverengi ve parlak kadife bir penye giymiş ve takma tırnaklarına çingene pembesi oje sürmüş hanım; sana sesleniyorum:

Ufkumu açtın!

Müzikçalarından ardı ardına dinlediği Kayahan, Ferdi Özbeğen ve tam da bunların üzerine İbrahim Tatlıses’e dayanamayarak yüzünü her ne kadar cama gömdüyse de bu, ağladığını gizlemeye yetmedi.
Fark ettim ki ben her nasıl onun ağladığını fark ettiysem, benim de zaman zaman ağladığım oluyordu ve bu da demek oluyordu ki ben de suretimi ne kadar cama gömsem de bu ağladığımı gizlemeye yetmedi. Gözyaşlarımı gizleyebilsem bile gözyaşımla sekronize şekilde akan burnumu “şörk” diye çekerken müzikçalarımın sesinden dolayı o burun çekme sesini benden başka herkes duyarak ne anlama geldiğini anlamış olmalılar.
Bunu farkedince çok utandım.

Tobby

gwen + cats — Fri, 25 Dec 2009 20:03:52 +0000

Tobby. 10 Yaşında bir Setheer…
Dün beraber yürüyüşe çıktığımızda yol ayrımında durdu ve eve dönmek yerine sapağa doğru gitmek için inat etti. Havanın soğukluğundan mı; yoksa aceleciliğimden mi bilemiyorum fakat inadından vazgeçmesi için yavaşça poposuna şaplak indirdiğimde aklıma geldi ki kendisi 10 yaşında…
Birçok insanın ne olduğunu anlamadığı, geri kalanının ise haspel kader anlayarak saçmalık olarak adlandırdığı reankarnasyona inanıyorum. İşte bu yüzdendir ki; dün gece poposuna yavaşça şaplak indirdiğim 10 yaşındaki ama özünde 70 insan yaşındaki bu koca adama karşı çok mahçubum.
Dün çıktığı gezinti esnasında patisine saplanan ama tüylerinin uzunluğu yüzünden fark edemediğimiz koca bir dikenin etine iyice saplanması yüzünden kolunda oluşan koca yarayı bugün temizleyeme çalışırken benim ne olduğunu merak edip bakmaya çalışmam üzerine yarasını mağrur bir tavırla sanki kabahat işlemişcesine kapatmayan çalışan ve o anda gözleirme korkak bir çocuk gibi bakan adam aslında 70lik bir ihtiyar…
Bu akşam tekrar yürüyüşe çıktığımızda 70 yaşındaki adamın boynuna bağlanmış tasmanın ucundan tutmamdam ötürü çok muzdariptim.
Beraber açıklıkta durup karşı kıyının ışıklarını izledik bir süre. Eğilip onu sevmek için elimi uzattığımda yaralı patisini avcuma uzattı ve gözlerimin içine dolu dolu baktı ki işte, o zaman benim de gözlerim doldu. İçten içe homurdanarak ve sızlanarak bana bakması üzerine ne dediğini anladığımda ona “Canın acıyor mu, annecim? Benimki de çok acıyor.” derken buldum kendimi. O an aklımdan geçen tek şeyi ona fısıldadım:

Kimsin sen?

Zeytin ağacı

gwen + cats — Sun, 06 Dec 2009 19:42:39 +0000

Kentten bile bile izole edilmiş bir fakültede okuyorsanız ve bahardan kalma bir gün yaşamaktaysanız; şüphesiz yapabileceğiniz en iyi şey karnınızı bira ile şişirmektir.
Biz de bu bahardan kalma bir günü değerlendirmek için bu harika fasalite içerisine girmiş bulunduğumuz esnada eşlik ettiklerinde Daltonlar gibi gezdiğim ekürülerimiz aslında birer akıl hastası olduğunu fark ettim. Zira girdiğimiz Tekel Bayii’nde satıcı tezgahın üstündeki biraları işaret ettiği esnada bakmak için kafamı uzattığımda kesif bir osuruk kokusuyla karşılaştım.
Olayın şokuyla ne olduğunu idrak edememişken kokunun yoğunluğundan şuurum gitmiş bir şekilde “Hanginiz yaptı lan bunu!?” diye sormuşken At Dilara’nın “Ben!” demesinin hemen akabininde Nuran Hanım’ın “Ay, ne münasebet canım. Kimse benim osuruğumu üstüne alamaz!” cevabı ile iki insanın müthiş senkronize ve son derece empatik bir şekilde osurmuş olması ve “Kara Murat benim!” tipi ucuz kahramanlıkları beni benden almış oldu.
Biraz da olsun oksijenle beynimi temizlemek amacıyla kendimi dışarı attığımda gülmekten yüzünde tüp patlamış misali kızarmış Büşra ile karşılaştım ki o esnada kendisi onca kokunun üstüne sigara içiyor olmasından mütevellit içerde birimiş olan metan gazının sigarayla etkileşiminden dolayı infilak edebileceğimiz fikri geldi bir anda aklıma.
Keyif yapmak için gittiğimiz mekana doğru yol alırken Nuran Hanım’ın “Ay benim burnum hiç koku almıyor. Köpek gibi koku alıyorsunuz, kızım. İnsan kendi osuruğunu koklayamayacaksa yaşamanın ne anlamı var ki!” tespiti beni yaşamın anlamı üzerinde düşünmeye iten son nokta olmuştu son zamanlarda…
Sonra hakikaten hayatın ta kendisi düşündüm bir an. Duraksadım. Hayatın anlamı dedikleri şey neydi ki benim için? Sonra kendimi çevremde olup bitenin hareketine ve hareketin içindeki sakinliğe ve hatta durağanlığa bıraktım kendimi…
Kadınca şeylerden söz ettik. Kadın salaklığıyla konuşup, kadın içtenliğiyle birbirmizi kucakladık. Kadına has bir anlayışla birbirmizin gözlerinin içine bakıp kadına has bir anaçlıkla birbirimizi anladık. Çok güldüm ama az düşündüm o gün…
Ordaydım. Denize karşı, birçok heykelin olduğu bir bahçede bir zeytin ağacının altında oturdum. Zeytin ağacıydı ki barış getirsin diye… Az düşündüm ama düşündüğüm zamanlarda da onu düşündüm. O ise, “hayatımın kadını” dediği kadından bir başka kadına “kadınım” demekle meşgul idi…

Devrim Deniz

gwen + cats — Mon, 16 Nov 2009 20:27:26 +0000

Hayatlarını küçücük bir prensle taçlandıracaklarını öğrendiğimiz gün ağlamakla çığlıklar atarak kollarımız iki yanda açık çığlıklar eşliğinde koşmak arasında kalkmaktan ötürüdür ki olayın ciddiyetini çok kavrayamamıştık. Mamafih gün be gün Fulya’nın içinde büyüttüğü o prensin Fulya’yı bir file benzetişine ve karnına ardı ardına tekmeler savurmasına tanıklık ettim.
İşte bu küçük prens, daha 10 günü almasına rağmen dün öğlen doğumgününü kutlamakta olan annesine belki de bir kadının hayatının en güzel ve anlamlı hediyesini verircesine kucağına gelivermiş.
Bense her evresinde bu bebeğin büyümesine tanıklık eden bir kadın olarak halen garip bir sarhoşluk hali içerisindeyim. Bir yanım, Fulya ve Devrim için çılgınlar gibi sevinirken; bir diğer yanım, belki de hiç bir zaman içimde bir çocuğu taşıyamayacağım gerçeğini tokat gibi yüzüme çarparak beni çıldırtıyor.
Kendimi örseliyorum; böylelikle sivriliklerimi törpülüyorum…
Yine de hoşgeldin Deniz. Seni seviyorum. Kendi çocuğum gibi…

Depar

gwen + cats — Wed, 11 Nov 2009 19:52:16 +0000

İzmit-Değirmendere minibüsünü yakalamak adına güzergah üzerinde yapmış olduğum uzun atlama, yüksek atlama ve 150 metre engelli koşu etaplarından oluşan triatlon esnasında bana gayet ütopik gelen amerikan filmindeki başrol oyuncusunun depar esnasında hayatının film karesi gibi gözünün önünden geçmesi hali bende de vücut buldu.
Hayatımın son on senesine odaklı şekilde yarı olimpik şekilde hedefe kilitlenmişken kalp ritmimle uyumlu şekilde hızlıca 14 ay sonra biten ilişkimi, yaptığımız hataları, burada ne aradığımı, insanlara söylemek istediklerimi ve söyleyemeyişimin akabininde gelen karında gaz sancısı hissi uyandıran sıkışmayı, kalp sancımı, doğum sancımı düşündüm durdum.
Depar atarken kulağıma Deepak Chopra kulağıma çalınsa da iç dengemi bulabilsem diye de düşündüm…

Sahte Cennet

gwen + cats — Wed, 30 Sep 2009 18:23:16 +0000

Zamanın kontrolsüzce parmaklarımın arasından akıp gittiği günler yaşadım ve hala yaşamaktayım. Neler olup bittiğini idrak etmeye çalışırken kendimi hiç bilmediğim ve olmayı planlamadığım, hatta ve hatta arzu bile etmediğimbir şehirde buldum.
Bütün ömrümü Eskişehir’de geçirebileceğimi düşünür ve isterken kendimi Eskişehir’deki evimin eşyalarını paketleyip bir kamyonete yükledikten sonra yaşlı gözlerle yuvama son bakışımı atarken buldum.
İzmit’te yaşayıp yaşayamayacağımı bilemeden, resmen kendimi ateşe atarcasına kendimi koca bir kargaşanın ortasına attım.
Resim yaparken kendimi avutabilmeyi dilerdim…

Düğün mağduru

gwen + cats — Sun, 26 Jul 2009 20:20:13 +0000

Düğünlerden nefret ediyorum. Hele ki benim düğünüm değilse daha çok nefret ediyorum. Düğünün kendi içerisinde yer alan tanımadığın kişileri 32 diş tekmil selamlama, birbirinden arabesk parçalarla slow dans, çiftetelli ile gerdan kırma, bilimum glonlar dolusu içkiden sonra bir araba dolusu insanın kelle olup rezalet çıkarması başlı başına insanın yaşama sevinci alıp götürebilecek iğrenç durumlarken bir de Ay’ın görünmeyen yüzü misali pek de fark edemediğimiz durumlar da var.
Öncelikle düğün vesilesiyle kuaföre gitmekten nefret ediyorum çünkü saçlarım pırasa gibi olduğundan dolayı “Sana fön çekmek olmaz. Başka birşey denemek lazım.” önermesinden yola çıkan kuaför, her defasında kafamda deneysel işlere imza atar.
Örneğin; bugün, gözyaşlarına boğulmuş gençliği sessiz çığlıkları adını verdiğim pek değerli bir işe imza attılar ki bu modeli esasında nasıl tarif etmem gerektiğini bilemiyorum. Şu anda kapkaç mağduresi gibiyim; zira elimdeki annemden ödünç rugan çantamı kaptırmamak için motorsikletle 100 metre kadar sürüklenmiş; üstelik motor mazotlu olduğundan dolayu motorun dumanından bir hayli de etkilenmiş gibiyim.
Öte yandan kuaförden de ilk çıktığımda aynada gördüğüm son görüntümden sonra kendimi düğünlerde Kapalı Çarşı’dan alınmış civciv sarısı tafta gelinlikleri, kavga kıyamet annesinin sürdürdüğü anne ruju ve üstlerine mahalle berberince bolca sim boca edilmiş maşalı saçlarıyla zıplayan küçük kızlara benzettim.
Gittiğim düğünün kokteyl şeklinde organize edilmiş ve ayakta durmamızdan dolayı tüm konuklar birer konsomatris edasında arz-ı endam eylediler… Konsomasyon esnasında bu masa senin, şu masa benim dolaşırken bir vampir misali bizi sömürmek umuduyla kare kare fotoğraf almaya fotoğrafçı ile köşe kapmaya çalıştık ki gecenin ilerleyen saatlerinde annem dayanamayarak “A-aaa çok güzel çıkmışsın.” diyerek aldı. Mamafih o çok güzel olduğumu iddia ettiği karelerde almış olduğum kilolardan ötürü sarkan gıdığımın bana bir Kabasakal havası verdiğini farkettim.
Yine ayakta durmamızdan ve bütün kan akışımızın beyin yerine ayaklarımıza yoğunlaşmasından ötürü garip düşüncelere de dalmadım değil. Bir an kendi düğünümde ellerimizde rakı kadehleri dedemle karşılıklı göbek attığımızı gördüm.
Savuşturdum bir anda…

Değişim ihtiyacı

gwen + cats — Tue, 14 Jul 2009 20:48:18 +0000

Farkettim ki hayatımda köklü değişiklikler yapma ihtiyacını çok derinden hissettiğimde ilk olarak ev ile olan tüm bağlarımı koparıyorum. Bu, zaman zaman aylara ya da yıllar yılı yaşadığım ve kendime dair tüm ritüelleri gerçekleştirdiğim mekana ve dolaylı olarak da kendime saygısızlık gibi gelse de bunu hakikatte bilinçsiz olarak yapıyorum.
Öncelikle bana bir rahabilitasyon gelen yemek pişirme işini, evde yemek yemek istemediğim bahanesiyle bir kenara itiyorum. Ardından da temizlik yapmayı çeşitli yerli yersiz gerekçelerle hep bir sonraki güne erteliyorum. En son nokta ise yatağımda uyumak yerine salondaki kanepede uyumak oluyor. Kendi yatağımı tamamiyle reddettiğimde evi ve hatta mevcut hayatımı tamamen terk etmeye hazır olduğum anlamına geliyor.
Üç gecedir düşünmekten yorulmuş zihnim yüzünden tavşan uykusu uyuyorum ve bu uykular hep kanepedeydi…

Çimmek istiyorum

gwen + cats — Sat, 30 May 2009 20:33:11 +0000

Kavak Yelleri dizisini seyre daldığımı zannederken esasında seyretmediğimi; bunun yerine tamamiyle arka fondan yükselen dalga sesine odaklandığımı fark ettim.
En son ne zaman tatil yaptığımı hatırlamıyorum dahi. Kızgın kumlardan koşa koşa bir hipopotam misali sinsi sinsi kendimi sulara gömüp batmayalı neredeyse 10 sene oluyor. Bırak ayağımı sokmayı denizi bile karşıdan görmeyeli neredeyse bir asır geçti. Gazetelerde denize dair fotoğraflar gördüğümde Anadolu’nun denizden uzak kasabalarındaki çocukların denizi ilk gördükleri tepkileri veriyorum; adeta yüzümden gözlerim taşıyor; çehrem ışıldıyor.
Esasında çok birşey değil istediğim. Duru bir deniz, şehirden ve kalabalıktan uzak küçük bir pansiyon, sadece benim ve Japon bey’in olduğu bir kumsal… Böyle bir yerde ılık rüzgar saçlarımı kuş yuvasına çevirirken ben sadece dalganın sesini dinlesem…
Bu sene de tatil yok sanırım…