GWEN + cats » Göğe Atılan Bakış

Karmaşık

GWEN + cats — Thu, 02 Feb 2012 12:39:46 +0000

Evini gezdiriyor bana. “Eğer kalmaya karar verirsen şurası odan olacak.” diyor bana. Odaya bakmak bile aklıma gelmiyor. Kapıları açıp kapatıyor. Diğer odaları gösteriyor. Ev arkadaşlarıyla tanıştırıyor. Kimin umurunda? Suntadan bozma mutfak tezgahına yaslanmış beraber sıcak şarap içerken karar veriyorum. Ben onu alıp başka bir gezegene kaçacağım.
Kırmızı bir kazak giymiş. Gözleri dalgın ve mavi. Saçları yine karışık. Hep karışık. Kafam karışık.
Uzun zamandır cevabını aradığım bir sorunun yanıtını bulmuş gibiyim. Tekrar dönüp bakamayacak kadar yorgun, zafer kazanmış, yılgın, bir o kadar da huzurlu ama “ya sağlamasını yaptığımda yanlış çıkarsa?” korkusu içindeyim.

Kırık

GWEN + cats — Mon, 23 Jan 2012 20:33:35 +0000

Kapı çaldı. Pek dikkate almadım. Baktım, girmiş içeri. Tanımıyordum bile.
Üstü, başı kir pas. Üstü, başı savruk. Üstü, başı üzülmüş. Ayakkabılarıyla girmiş içeri. Yerler çamur, çer, çöp. Ne varsa içeri taşımış. Beklentilerini taşımış. Yaşanmışlıklarını taşımış. Üzüntüsünü taşımış. Leş gibi üzülmüş.
Çöktü mutfaktaki derme, çatma masaya. Kalbini gösterdi bana. “İşte tam buradan kırdılar.” dedi. Çay koydum içi çaydan leke olmuş seramik fincana. “Sen içedur.” dedim.
Aldım kalbini. Yıkadım, pakladım. Kiri, pisi aktı. Silkeleye silkeleye kuruttum. Kırığını yapıştırdım.
“Al bunu.” dedim. “Al bunu. Yerine koy ama dikkat et, aynı yerden kırmasınlar.”
Sevindi gariban.
Çayını içmemiş. Lavaboya döktüm, gitti. Ondan son kalan şey de böylelikle gitti.

Hassas

GWEN + cats — Wed, 21 Dec 2011 23:30:52 +0000

“Hadi anlat.” dedi biraz ürkerek. Boş şişelerin arasından dolu olan votka şişesini buldu ve her ikimiz için birer bardak hazırladı. Sakindi. Mutfak tezgahında oturmuş yukarıdan yaptığı herşeyi dikkatle izliyordum. Emindi ki bir o vardı; bir de ondan başka bir o vardı ve ona kimse dokunamadığı, belki de kimse bunu anlamadığı için içi rahattı. Ona dokunamayacağımdan emindi. “Bazen küçük bir erkek çocuğu gibisin. Çok hassasın.” dedim. Gözlerini dolu dolu olmuş şekilde aniden yüzünü bana çevirdi. Hiç bir şey demedi; diyemedi.
Saatler sonra elimizde biralarla köhne bir barda sohbet ediyorken aniden sordum. Yüzündeki o kocaman gülümsemesi söndü. Neden bu hassas yanını saklama ihtiyacı hissediyordu? Evrendeki tüm havayı ciğerlerine doldurarak güç bulmaya çalıştıktan sonra dedi ki: “Cevap çok basit. Çünkü ben bir erkeğim ve…” “Ve” dedim. “Kadınlar bu yanını farkettiklerinde bunu kullanıyorlar.” “Doğru.” diyebildi sadece.
Dalgın gözlerle gözlerime baktı. Cesaretine hayran kalmamak elde değildi. Kafamızı başka yönlere çevirdik aynı yöne bakıyor olsak da.

Havuç

GWEN + cats — Mon, 28 Nov 2011 17:30:16 +0000

Ben Gwen.
Geceleri uykumdan uyanıp havuç yiyorum.
Havuç yerken mutfakta duvara yaslanıp onu dinliyorum.
Fark ettim ki nereye gidersem gideyim ben aynıyım.
Bazen geceleri çorba da içiyorum.
Zaman zaman da süt.
Ben Gwen.
Biz değişemedikten sonra ülkeler değişmiş, ne önemi var?
Mütamadiyen havuç.

Huzurluyduk

GWEN + cats — Fri, 28 Oct 2011 21:15:18 +0000

Kadın umutsuzluğa kapıldıysa da metanetini koruyor gibi görünmeye çalışıyordu.
Adam demiş ki: “Ben gerekirse bu arabayı uçurumdan yuvarlar, oraya koşarak ulaşırım. Onu sana bulacağım ama herşeye hazırlıklı olmalıyız. Yaralı olabilir. Kolunu ya da bacağını kaybetmiş olabilir. Akıl sağlığını yirimiş olabilir ya da onu tabutta geri getirebiliriz.”
Sadece “Bul bana onu.” demiş kadın.
Sonra o arabadaydım. Adam arabayı kullanırken kadının elini tutuyordu.
Rahatlamışlardı.
Ağustos güneşi içinizi ısıtıyordu. Mutsuz ama huzurluyduk.

Kiek in de Kök

GWEN + cats — Sun, 16 Oct 2011 06:34:56 +0000

Sabah keten perdelerin arasından sızan soluk ama inatçı ışıkla uyandım.
Ev nereden baksan 500 senelik var. Taş bir bina. Odamda yer, gök, kapı, baca, herşey ahşap. Soruyorum ki hangimiz daha yaşlı ya da soğuk hissediyoruz?
Kaloriferin yanındaki yatağımda çoktan uyanmış olduğumu reddedercesine aheste ve nazlı bir şekilde dönüyorum. Yatağımın yanındaki pencereden Kiek in de Kök’ü görüyorum.
Bazı anlar vardır içinde sorgu, sual barındırmaması gereken; her saniyesini vücudunun her hücresinde fıldır fıldır gezen uyuşturucu gibi yaşaman gereken. Öyle bir gün yaşıyorum.
Yine de kafamda binlerce soru. Kendimi alıkoyamıyorum. Yaşamaktan geri kalıyorum.

Järva

GWEN + cats — Sun, 25 Sep 2011 21:30:39 +0000

Kazıyorum.
Kazıdıkça düşünceler ortaya çıkıyor. Öğür öğür olmuş düşünceler. İç içe geçmiş. Birbirini kovalayan.
Elimde neşterle kazıyorum.
Düşünmem bitmiyor. Şu elimdeki neşterle kimler kimlere hayat vermiştir acaba? Ben kendimi mi öldürüyorum?
Kapının üstündeki çağla yeşili boyayı kazıyorum. Altından beyaz boya çıkıyor. Onu da kazıyorum.
Boyasını kazıdığım kapı, 17. Yüzyıldan kalma imiş. “Annem beni görse gurur duyardı. Ne de olsa restoratör olarak çalışmamı isterdi.” diye düşünüyorum. Kazımaktan korkuyorum bir taraftan. Korktuğum şey kazırken kapıya zarar vermek mi, yoksa kazırken kendime zarar vermek mi bilemiyorum. Düşünmüyorum. Kuvvetli bir sesin için o harmonik harekete kaptırıyorum kendimi.
Kazıyorum. Saatler, günler boyu.
Kendimi bir tavan resmini örten alçıları kazırken kızağın üstünde buluyorum. Saatlerce, günlerce kızakta çalışıyorum duvar resminden küçücük bir alan ortaya çıksın diye. Michelangelo, Cappella Sistina’nın tavan resmini yapabilmek için bilmem kaç ay yattığı yerde çalışmış. “Eski okulumda da yattığı yerden çok şey başaran ne insanlar vardı b’olm!” diyorum içimden ve art-niyetim için kendimi kınıyorum.
Kazıyorum. Kollarımda derman kalmamış, ağzımı açıp kendimi anlatmaya kelimem yetmemiş.
“İçindeki hayvanı terbiye et, aç gözlüyü öldür.” demişti bana. Sakinleşiyorum. Sabrımı kazanıyorum.
Kazıyorum. Kendimi öldürürcesine.
Geçmişimi kazıyorum. Önce düşüp, yere çarparak yükseldikten sonra yörüngeme oturuyorum. Buradayım.

gitmişim

GWEN + cats — Fri, 09 Sep 2011 00:00:00 +0000

Aylar öncesinden kafamda kurmaya başlamıştım. Ağacın kurdunun kendini kemirmesi gibi varoluş sebebimi arayışım beni kemiriyordu. Yumurta kapıya gelip, dayandığında nasıl bir halet-i ruhiye içerisinde olacağımı hesaplamaya çalışıyordum.
Acaba anneme son kez sarılırken çok ağlar mıydım ya da son bir kez de olsa arkama dönüp bakar mıydım?
Oysa ki ben kök salmak niyetinde olmayan bir insanım ve doğasıyla birisi, birşeyler ya da bir yerlere bel bağlıyor olmak da kafamı kurcalamıyor değildi.
Kendimle çelişirken ve bu çelişkiye rağmen hala aynı sorular, saniyeler içinde aklımdan defalarca kez geçirirken günü gelmişti.
Evet, anneme sarılırken ağladım. Ama birazdı ve hepsi o kadardı. Öte yandan o ana kadar dahi gideceğime inanmıyordum.
Giderken geride bıraktığım şey çok. Giderken kaybettiğim şey çok. Giderken vazgeçtiğim şey çok. Giderken bıraktığım ben, herşeyden çok.
Bütün yol boyunca çocuklar gibi tepine tepine ağlamaktan korkuyordum fakat o anlamsız ve yersiz sakinlik, dinginlik halimden anladım ki onca zamandır kaybettiğim, kaybetmeye yüz tuttuğundan vazgeçtiğim, hesapsızca gözden çıkardığım herşey önceden hesaplanmış; planlar çoktan tamamlanmış ve geriye sadece yaşanması gereken şeyler kalmıştı. En sonunda taşlar yerine oturmuştu. Bu yüzdendir ki kime “Gidiyorum.” dediysem “En sonunda!” cevabını tereddütsüz almıştım.
Gün batımına doğru hızlıca at süren Kızılderililer’in durup ruhlarının yetişmesinin aksine ruhum, olması gerektiği yere önceden varmıştı.
Yaşarkenden ziyade yazarken zorlandığımı fark ediyorum. Buraya gelmeden kırk tilkinin kuyruğunu değdirmeden hesaplayıp hatim ettiğim bir çok şeyi burada umarsızca geçiştirip rafa kaldırdım.
Ne burda kalmaktan, ne de dönmekten değil; döndüğümde geride bıraktıklarımı tekrar sırtıma yüklemekten korkuyorum.
fizy

ne güzel oynadılar

GWEN + cats — Thu, 04 Aug 2011 12:02:47 +0000

Türk insanını ateşleyen yegane şey 9/8lik ritmlerdir kuşkusuz. Bu yüzdendir ki; dans denildiğinde tüm dünyaca tanınan ve izleyen herkesin gönül telini titreten valstir, tangodur, salsadır şöyle dursun ilk olarak akıllarımıza bol gerdan kırmalı, kalça sallamalı danslar gelir.
Olayın bir diğer boyutu ise; dansın her türü bahsi geçen danslarla kıyaslanır ve hatta o danslara özgü tabirler diğer her dans türü için bir çırpıda kullanılabilir.
Senelerdir dans yarışmaları bize zerk edilir ve yayın akışının bir cilvesi olarak o saatte izleyecek -anneme göre- başka hiç bir şey olmamasından ötürü mecburen bu dozu alırız. Kaderin bir diğer cilvesidir ki yüzlerce kanallı uydu vardır evde fakat nedense beş kanal içerisinden seçim yapmak zorundayızdır.
Annem, TV”deki şu meşhur dans yarışmalarından birinde Paso Doble izlemektedir ki İspanyolların boğa güreşlerini konu edinmiş bu dans herkes gibi annemi de büyülemiş ve adeta bir anime karakteriymişcesine gözleri yüzünde büyümüş ve hatta dolu dolu olmuştur.
Flamenko dansının ayak vuruşlarıyla doruğa çıkan dans sonuçlandığında dansın temposundan ve ihtişamından annemin başı dönmüştür ki takdirlerini iletir:

Ne güzel oynadılar!…