GWEN + cats » Domestik Atraksiyonlar

Örümceği etkisizleştirmek

gwen + cats — Sat, 10 Apr 2010 18:18:34 +0000

Her yeni ev sahibi olanın mutluluktan ötürü kendini kaybetmesi sonucu “evlendim” içerikli espiriler yapma avamlığına girişmeyi isterdim fakat halen evime alışamamaktan ileri gelen bi huysuzluk ve huzursuzluk hakimiyeti var bünyemde…
Mamafih beni mutlu etmeyen noktalar da olmuyor değil. Beni en çok mutlu eden noktalardan biri yeni bir evde her geçen gün hayata dair yeni şeyler keşfediyor olmak…
Geçtiğimiz günlerde yapmış olduğum muhteşem keşif şudur ki: Eğer ki tuvaletinize yapmış olduğunuz keyifli bir yolculuğun hemen ardından tam tuvaletten çıkıyorken kapının yanında başparmağınızın tırnağı büyüklüğünde simsiyah ve kıçında da iğne gibi bir çıkıntısı olan örümcek görürseniz çok da fazla duraksamanıza gerek yok. Örümcekleri etkisiz hale getirmenin yolu akıl almaz bu deneyimim sonucu evime atom bombası atılmış gibi bir paniğin ardından buldum.
Örümcekler, üstlerine saç spreyi sıkıldığında etkisiz hale geliyormuş.
Evet, gerçekten etkisiz hale geliyorlarmış…

Party boy needs a naughty girl

gwen + cats — Thu, 01 Oct 2009 19:36:53 +0000

Acaba kaç insan evladı, teyzesiyle ortak bir çalışma sonucu galonlar dolusu rakı içmesi sonucu kafayı bulmuş dedesine uyurken giymesi için “Party boy needs a naughty girl!” yazılı t-shirt giydirip rock forever temalı fotoğraflar çektirmiştir?
Anneannem buna kızabilir sanırım…

Boş apartman

gwen + cats — Thu, 18 Jun 2009 19:50:15 +0000

Apartmandaki komşularımın hepsi öğrenci olunca haliyle dönem sonunda hepsi ailesinin yanına akın ediyor. Öte yandan hepsinin gitmesiyle birlikte koskoca apartmanda tek başıma kaldım. Korkuyorum mu, ne?
Bütün daireler boş olunca sinsice apartmanda dolaşıp dairelere zorla girerek bir insanların eşyalarını karıştırma arzusu içimde peydah oldu ki sormayın gitsin…
Sanırım bedenen olduğu kadar zihnen de dinlenmeye ihtiyacım var.

Anne düzeni

gwen + cats — Tue, 21 Apr 2009 19:32:45 +0000

Yavaş yavaş anneme benzemeye başladığımı farkedeli çok olmadı. Zamanla annemin en eleştirdiğim ya da dalga konusu yaptığım huylarının bende de yer etmeye başladığını hayretle izliyorum; yeri geldiğinde içimden söküp atasım gelse de farkında olmadan yapıveriyorum.
Öte yandan bütün bunlar benim te göğrümün derinliklerine işlerken halen annemin düzen, tertip ve temizliği konusunda algılayamadığım noktalar var. Halen annemin etrafta dağınıklık yaratan ıvır zıvır eşyaları yerleştirme konusunda fikirsizim.
Örneklemek gerekirse; masamın üzerinde durmakta olan ve dolayısıyla dağınık bir görüntü çizmeyi başaran kağıt bantı ya da kitap lambasını konulması gereken yerin kalem çekmecesi mi, yoksa el işi kutusu mu olduğunu uzunca bir süre düşündükten sonra koyacak uygun bir yer bulamadığımdan dolayı masanın üstünde durmasının daha doğru olacağına karar verebiliyorum. Ben ki bu kadar dağınık olmama rağmen çılgıncasına eşyaları kategorilerine göre ayırarak düzenleme ilkesine can-ı gönülden bağlıyken bu evi annem düzenleyecek olsa kitap lambası kap kacağımı sakladığım dolaptan, kağıt bantı ise battaniyeleri sakladığım yüklüğün içinden çıkabilir. Annemin düzenleme adına edinmiş olduğu bu ilkeyi çözümlemek istiyorum.
Yılbaşında geldiğinde “Zaten benim de çok temizlik yapacak halim yok. Bi’ süpürürüm; bi de viledayla temizlerim” yalanıyla beni ağına düşürdükten sonra evin dört duvarı dışında her şeyin yerini değiştirdi ve o gün, bugündür ben fotoğraf çekimlerinde fon olarak kullandığım metreler boyu uzayıp giden kumaşı arıyordum. Dört aydır süren hasret dolu arayış bu gece kanın beynime çıkmasıyla sonuçlandı. Keşke birisi evimdeki tekli koltuğun yanında duran çek-yat misali yatıralabildiği ve altta da bir adet gizli bölmesi olduğunu söyleseydi. Bu keşfi benden önce annemin yapmış olması çok trajikomik…
Sanırım anne düzeninin sırrı, biz kadınların çocuk doğurmadan önce ahkam keserken işiterek göt üstü oturdukları “Anne olunca anlarsın!” cümlesinin içinde…

Narenciye kokulu ev

gwen + cats — Wed, 25 Feb 2009 21:41:41 +0000

Annem çok titiz bir kadındır. Işık hızıyla temizlik yapar mamafih eli çok hızlı olduğundan yaptığı sakarlıklar da cabasıdır. Bir kadının yemek yaptığı bir sürecin içerisine annem yemek yapma, evi silme, bulaşıkları yıkama ya da bilimum çatıyı aktarma gibi işleri sığdırabilir.
Öte yandan annem ne kadar titiz ve becerikliyse ben de bir o kadar dağınık ve pasaklı olduğumu düşünüyordum. Üstelik sadece benim düşündüğüm bir husus değildi bu. “Bu pasaklılığını aynı teyzenden almışsın. Bütün eleştirdiğim huyları sende çıktı. İnsan biraz tertipli olur, canım!” şeklinde duygularını her kustuğu seferinde kendisi temizlik yapmaktayken bense bilgisayarın önünde elimde bir bardakla gazozla otururken ayaklarımı da akşam olmaya yazmış olsa da toplanmamış haldeki yatağa uzatıyordum.
Zaman zaman kendimden dahi rahatsız olduğum noktalar olmadı değil. Mesela yazı masasının üstündeki çikolata, şeker kağıtları yüzünden eşyaları kaybetmem ya da koleksiyon yaparcasına gazoz şişelerinin kenarda birikmesi hiç hoş değildi… Üstelik defalarca kez kendime çeki düzen vermeye karar verdiğim halde böyle dingilce işler yapıyordum. Önce kendime söz veriyordum; “Lan insan evladı böyle yaşamaz. Hayvan mıyım, neyim? Allah belamı versin benim. Vallaha düzenli olucam bundan sonra.” dedikten sonra üç gün içerisinde evimde ışıldıyor. Sonra bir gece televizyon izleyip toynaklarımı uzatmış çikolata keyfi yaptıktan sonra “Lan şimdi kim gidecek çöp kutusuna. Şunu şu masaya koyayım.” diye tekrar aynı çembere dahil oluyorum.
Diğer yandan sanırım yaşlanıyorum ki temizlik konusundaki tavrım değişmeye başladı. Fark ediyorum ki her geçen gün eleştirdiğim annemin huylarını almaya başlıyorum. Mutfakta oturmuş sohbet ederken kalkıp eline cifli bezi alıp mutfak dolabı üstündeki lekeyi gözüne takıldığı gerekçesiyle sildiği için aylarca dalga geçmiştim ki ben de aynı şeyi yapmaya başladım.
Atölyeden bitmiş, tükenmiş halde eve gelip iki rekat ayaklarımı uzatırken yerdeki çöpler takıldı bugün gözüme. Kuş gibi seke seke yerimden kalkıp bir hışımla yerleri süpürdüm sildim, önceden yıkanan ve bulaşıklıkta bekleyen bulaşıkları yerine kalkdırdım; yetmedi de bulaşıklığı yıkayıp kaldırdım, osuruk kokulu lahana çorbası yaptım.
Yerime oturduğumda narenciye kokulu yer deterjanı, narenciye kokulu oda parfümü, narenciye kokulu narenciyeyi koklarken fark ettim ki ben de küçük bir anne olmuşum. Korkuyorum…

Yemekteyiz Gwen

gwen + cats — Mon, 05 Jan 2009 21:45:26 +0000

Öğrenci evinde nadir görülen durumlardan biri olan buzdolabında tencereler dolusu yemek bulunması olayına tanıklık etmeleri ve bunu kutlamak için Fulya ve Devrim bu akşam bendeydiler. Çeşit çeşit yemek bulmuş olmamızın ukalalığından olsa gerek Yemekteyiz tadında bir akşam yemeği yemiş bulunduk. Ayrıca bir çok forumda ya da feyçbuk gibi ortamlarda öğrenci evi gariplikleri ya da öğrenci evi icatları başlıkları altında incelenmek üzere Devrim turşu yerken içinden sosis turşusu diye birşey buldu. (o sosisi kahvaltıda turşunun içine kim düşürdüyse ağzına kuş pislesin.)
Bu her biri şahsına münasır çifti -ki kendileri alyans denen kelepçe ile birbirlerine geçtiğimiz yıl bağlanmışlardır- evlerine uğurladıktan sonra bulaşık dağını temizlemeye çalışırken kendimi evli gibi hissetmemden mütevellit aptal aptal sırıttığımı farkettim.
Bu çiftin kendine has güzelliğinden midir, yoksa tıpkı Medyum Memiş’in Ketoya vurduğu kötekten sonra peydah olan onlarca biyoenerji uzmanın ağzını yaya yaya anlatılan altının etkisi midir bilemiyorum ama bi yandan bulaşığı yıkarken bir yandan da “Evladım, annecim, burnunun bokunu yiyeyim yapma, yavrucum.” diye çığıracak, ardından da bir yandan bulaşıklı elini beze silerken bir yandan da kocasına kahve karacak bir kadın gibi hissettim.
Tam da bu hissiyatın orta yerinde bir telefon sesiyle irkildim ki ne irkilmek… Çalan telefonun melodisi, bir Nokia melodisiydi. “Ama benim Nokia telefonum yok ki” diye düşünürken çalan telefonu buldum ve açtım. Telefondaki ses, Fulyaydı. “İlk defa kendimi arıyorum.” dedi bana.
Soğuk ve karlı sokakta sevdiğin adamla el ele eve yürüme arzusu böyle birşeydir; koskoca çantanla beraber herşeyini unutup gidiverirsin…

Selda

gwen + cats — Sat, 03 Jan 2009 19:42:03 +0000

Üniversitenin ilk yılında üst kat komşum, iki tahtası eksik Selda adında kızcağızdı. Selda’nın iki tahtasının eksik olduğunu idrak etme noktam şudur ki; şehirdışında olduğumuz zamanlarda ihtiyaç duyulur gerekçesiyle vermiş olduğumuz daire anahtarımız olmadık zamanlarda kullanmaya başlamıştı. Öyle bir rahatlık içerisindeydi ki sıçıyor ya da işiyor olmama aldırış etmeksizin sinsice dairemize ve ardından tuvalete elinde bi adet tabureyle süzülerek karşıma oturup sohbet etmeye başlıyordu. O günler bilinçaltımda derin izler açmış ki artık tuvalete girdiğimde -evde misafir olduğu durumlarda dahi- tuvaletin kapısını kapatmayı mütemadiyen unutuyorum…