dünyanın en tatlı şeyi

1 09 2011

Her zaman dediğim gibi ben salak kadınlardanım ve belki de kaçınılmaz olarak hepsi gibi kedimi çocuğum zannediyorum.
İlk görüşte birbirimize derin bir aşkla bağlanmamızdan ötürü ülkelerinde bulunmayan kara yağız delikanlıları tatil beldelerinde tavlamaya çalışan gavur aşifteleri misali birbirimizin dilini öğrendik zamanla. Kendisi annem, mama ve ı ıh gibi kelimelerle dilimizi konuşmayı akıcı şekilde öğrenmişken bense onun dilinden anlamak için daha da hayvanlaşmıştım.
Özünde gayet ultra-brutal bir tarza sahip olan şahsım için bir çok kişi, ilk izlenim olarak iceberg benzetmesi yapmıştır. Ayriyetten karizmamla ve moda ikonu olmamla (!) ortamlarda nam salmışımdır ama gel, gör ki ev halimiz hiç öyle değil.
Şimdilerde ise fersah fersah ötede iken hiç bir erkeğin beni unutmasından korkmadığım kadar bu korkuyu ona karşı taşıyorum içimde gizlice. Evden koca bavulumu alıp çıkarken “Gitme!” dercesine koca, pamuk patileriyle bavulu taşıyan elime vuruşu hiçbir şeyin dokunmadığı kadar dokundu bana.
Lumen’in burada olması için neleri feda etmezdim ki…