10
18 dakika2
Başlığından bakıldığında Stephen King eli değmiş korku filmi öğesi izlenimi yaratan durum esasında tamamiyle benim kokulara düşkünlüğümle başladı. Her temizlikle kafayı bozmanın ötesine geçerek her akşam evine geldiğin kapısını açmasıyla evinden yayılan o mis kokuların ciğerlerine dolmasıyla mutlu olan her sapık kadın gibi ben de oda parfümlerine hayranlık besliyorum. Zira içlerinde en sevdiğim de zaman ayarlı bomba tadında zamanı geldiğinde etrafa salıverenlerdir ki beni yormadan vakti geldiğinde beni mutlu ederler.
Öte yandan bu zaman ayarlı mis kokulu bombaların ne kadar sinir bozucu şeyler olabileceğini birkaç gecedir salonda uyurken farkettim. Vakt-i zamanında “Yastığa bir karış kala uykuya dalmış olurum.” insanlarınan iken şu sıralar aklımın karmaşasından dolayı biraz uyku güçlüğü çektiğim bir gerçek fakat uykum, 18 dakikaya ayarlanmış otomatik oda spreyiyle senkronize şekilde geldiğinde hiç de hoş olmayabiliyor.
Zira 18 dakikada bir tam uykuya dalacakken “Pııııısssst!” efektiyle beraber sıçrayarak narenciye kokuları içinde uyanmak hiç de hoş olmayabiliyor…
30
Çimmek istiyorum
Kavak Yelleri dizisini seyre daldığımı zannederken esasında seyretmediğimi; bunun yerine tamamiyle arka fondan yükselen dalga sesine odaklandığımı fark ettim.
En son ne zaman tatil yaptığımı hatırlamıyorum dahi. Kızgın kumlardan koşa koşa bir hipopotam misali sinsi sinsi kendimi sulara gömüp batmayalı neredeyse 10 sene oluyor. Bırak ayağımı sokmayı denizi bile karşıdan görmeyeli neredeyse bir asır geçti. Gazetelerde denize dair fotoğraflar gördüğümde Anadolu’nun denizden uzak kasabalarındaki çocukların denizi ilk gördükleri tepkileri veriyorum; adeta yüzümden gözlerim taşıyor; çehrem ışıldıyor.
Esasında çok birşey değil istediğim. Duru bir deniz, şehirden ve kalabalıktan uzak küçük bir pansiyon, sadece benim ve Japon bey’in olduğu bir kumsal… Böyle bir yerde ılık rüzgar saçlarımı kuş yuvasına çevirirken ben sadece dalganın sesini dinlesem…
Bu sene de tatil yok sanırım…
