GWEN + cats » anne

Anne tribi

gwen + cats — Mon, 08 Mar 2010 19:53:47 +0000

Kuzenimle yorgun bir günün ardından “Ne kadar yorucu bi gündü yau!” konulu sohbetimizi yaparken sevimli bir şekilde onun yüzüne gülümserken diğer yandan da sandwichlerimiz için kızartmakta olduğum sosisin büyük kısmını onun ekmeğinin içine çaktırmadan boca ettim.
Anne tribi değil de ne bu?

Elimin hamuruyla karı işi

gwen + cats — Thu, 28 Jan 2010 17:37:02 +0000

Her kadının ömründe mutlaka yapmış olduğı “Aslında ben erkek doğmalıymışım. Erkek doğsam zaten kesin piçin teki olurdum.” geyiğini bir yana bırakırsam hakikaten bugün idrak ettim ki kadın olarak biraz yanlış programlanmışım.
Nereden icat ettiğimi bulamamakla beraber ekmek ile bir aşk yaşamaktayım ki sitelerden otlusu, peynirlisi ya da bilimum zeytinlisinin tariflerini açıp açıp fotoğraflarıyla kesişmekteyim. Kesişmek iyi, hoş da yapmak için sıvadığım kollarıma kuşlar pislesin.
Bir kadın hamur işinde bu kadar mı beceriksiz olur?
Tamam, benim hamur konusunda beceriksiz olacağım heykel çamurunu yoğurmamdan belli idi ama yaptığım ekmek hamuru da bu kadar mı görüntü ve tat itibariyle heykel çamuruna benzer?
Tevekkeli annem o çağdaş sanatın yegane örneği olan ekmekçik heykelleri görünce delirmedi…

Devrim Deniz

gwen + cats — Mon, 16 Nov 2009 20:27:26 +0000

Hayatlarını küçücük bir prensle taçlandıracaklarını öğrendiğimiz gün ağlamakla çığlıklar atarak kollarımız iki yanda açık çığlıklar eşliğinde koşmak arasında kalkmaktan ötürüdür ki olayın ciddiyetini çok kavrayamamıştık. Mamafih gün be gün Fulya’nın içinde büyüttüğü o prensin Fulya’yı bir file benzetişine ve karnına ardı ardına tekmeler savurmasına tanıklık ettim.
İşte bu küçük prens, daha 10 günü almasına rağmen dün öğlen doğumgününü kutlamakta olan annesine belki de bir kadının hayatının en güzel ve anlamlı hediyesini verircesine kucağına gelivermiş.
Bense her evresinde bu bebeğin büyümesine tanıklık eden bir kadın olarak halen garip bir sarhoşluk hali içerisindeyim. Bir yanım, Fulya ve Devrim için çılgınlar gibi sevinirken; bir diğer yanım, belki de hiç bir zaman içimde bir çocuğu taşıyamayacağım gerçeğini tokat gibi yüzüme çarparak beni çıldırtıyor.
Kendimi örseliyorum; böylelikle sivriliklerimi törpülüyorum…
Yine de hoşgeldin Deniz. Seni seviyorum. Kendi çocuğum gibi…

Genetik bu

gwen + cats — Thu, 20 Aug 2009 20:51:32 +0000

Bir kış günü çılgın bir ilkokul öğretmeni, san’at aşığı olan bizleri ücretsiz ders eğitim verdiği vakıfa götürüp birbirinden yetenekli çocukların resimleri gösterirken bir terslik olduğunu sezmiştim. Orası biribnirinden pırıl pırıl çocukların eğitildiği bir vakıftı mamafih içeride eşşek ölüsü gibi bir koku vardı. Japon Bey’le anlamsız gözlerle birbirimze bakıp Fulya ve Devrim’e durumu çaktırmamay çalışırken içimden “Yine osurdu ya bu adam.” diye sayıklamaktaydım.
Tam bu esnada Japon Bey de “Ben ter mi kokuyorum lan!?” diye geçirip terin bu kadar acayip kokmasının sebebinin dün akşam yediği üç tabak dolusu pilav yüzünde mi, yoksa onun üzerinde serpiştirmiş olduğu altı kepçecik pastırmalı kuru fasulyeden mi kaynaklandığını düşündüğü esnada birden bu buram buram kültür kokan ve daha sonradan bu koku üstüne eşşek ölüsü kokusu sinmiş olan eğitim yuvasına bu kokuyu ellerimizdeki taze soğan, pırasa, brokoli, karnabahar, salatalık dolu poşetlerle taşıdığımızı farketmiş bulunduk.
Genç öğretmenin kibarlığından mıdır, yoksa gecenin geç saatine kadar orda çalışmanın verdiği açlıktan mıdır çözemedik fakat ağzını açıp tek kelime etmemişti.
Yapmış olduğumuz “eğitim yuvasına taze soğan eşliğinde teşrif etme” denyluğunu henüz içimize sindirememiştik ki; yine kültür ve eğitim dolu gezintimizde sahafı baştan aşağı soğan kokularına boyayıvermiştik. Sahafın “ne alırsan 50 kuruş, 1 TL.” kampanyasının olduğu bir gün, içerisi tıklım tıklım doluyken bu denyoluğu yapmış olmamız ortamı ziyadesiyle şenlendirmiş olabilir fakat kendi denyoluğumuzu oturup düşünmemiz gerekliliği açısından bizim için büyük bir adımdı.
Tam da bu salaklıklara gülüp geçmişken geçtiğimiz hafta rapor almak vesilesiyle evimin yakınındaki Halk Sağlığı Merkezi’ne gittiğim esnada annemin kaşla göz arasında yok olduğunu farkettim. Raporumu almak için görevlinin masasının önünde bekliyorken geçmişten gelen, çok tnaıdık bir koku ile irkildim. Gözümü kapıya diktiğimde Halk Sağlığı Merkezi’ne hemen binanın yanında kurulmuş olan pazardan bol taze soğanını ve yeşilliğini kapıp gelmiş annemi gördüm.
İşte o vakit, taze soğan ve devlet kurumları arasında kurmuş olduğum bu derin bağ bir tesadüf değil…

Ne güzel oynadılar!

gwen + cats — Mon, 06 Jul 2009 18:38:58 +0000

Türk insanını ateşleyen yegane şey 9/8lik ritmlerdir kuşkusuz. Bu yüzdendir ki; dans denildiğinde tüm dünyaca tanınan ve izleyen herkesin gönül telini titreten valstir, tangodur, salsadır şöyle dursun ilk olarak akıllarımıza bol gerdan kırmalı, kalça sallamalı danslar gelir.
Olayın bir diğer boyutu ise; dansın her türü bahsi geçen danslarla kıyaslanır ve hatta o danslara özgü tabirler diğer her dans türü için bir çırpıda kullanılbilir.
Annem, TV’deki şu meşhur dans yarışmalarından birinde Paso Doble izlemektedir ki İspanyolların boğa güreşlerini konu edinmiş bu dans herkes gibi annemi de büyülemiş ve adeta bir anime karakteriymişesine gözleri yüzünde büyümüş ve hatta dolu dolu olmuştur.
Flamenko dansının ayak vuruşlarıyla doruğa çıkan dans sonuçlandığında dansın temposundan ve ihtişamından annemin başı dönmüştür ki takdirlerini iletir:

Ne güzel oynadılar!…

Teknoloji zor zanaat

gwen + cats — Fri, 26 Jun 2009 19:37:44 +0000

Sanırım annemin jenerasyonu, teknolojik ve bilimsel gelişmelerin en hızlı ve sayıca en çok gözlemlenebildiği dönem oldu. “Bizim evlerimizde tuvaletler evin dışındaydı. Vidanjöler gelip çekiyordu tuvaletleri. Hatta ne vidanjörü; çingeneler tenekelerle gelip temizlerlerdi.” temalı konuşmadan sonra bluetooth içerikli başka bir sohbete hızla geçiş yapmış oluyorlar.
Anlatılırken bir masalmışcasına dinlediğimiz bunca değişikliğe adaptasyon süreçleri de tabii ki, haklı olarak biraz sancılı geçebiliyor.
Cep telefonları yeni yeni peydah olduğunda acilen bi adet alınmıştı ki, annem ve babamdan herhangi biri ortak çalıştıkları işyerinden dışarıda halletmek zorunda oldukları iş için ayrıldığında bir diğeri ona arzu ettiği an ulaşabilsin. Annemin işten arda kalan ve dolayısıyla kendine ayırabildiği nadir zamanlardan birinde arkadaşına gittiğimizde sohbetin en hararetli anında arkadaşının evinin telefonu çaldı. Hararetle arayanın babam olması vesilesiyle annem telefona çıktığında asıl hararet sebebinin saatlerdir annemi arayıp ulaşamamış olmasından kaynaklandığını anladık. “Ama telefonum hiç çalmadı ki. Saatlerdir çantamda.” derken elini çantaya götürüp telefonunu masanın üstüne koymasıyla acı gerçek anlaşıldı ki; esasında evden çıkarken telefon yerine aynı ebatlarda olan televizyon kumandasını çantasına atmıştı.

Anne düzeni

gwen + cats — Tue, 21 Apr 2009 19:32:45 +0000

Yavaş yavaş anneme benzemeye başladığımı farkedeli çok olmadı. Zamanla annemin en eleştirdiğim ya da dalga konusu yaptığım huylarının bende de yer etmeye başladığını hayretle izliyorum; yeri geldiğinde içimden söküp atasım gelse de farkında olmadan yapıveriyorum.
Öte yandan bütün bunlar benim te göğrümün derinliklerine işlerken halen annemin düzen, tertip ve temizliği konusunda algılayamadığım noktalar var. Halen annemin etrafta dağınıklık yaratan ıvır zıvır eşyaları yerleştirme konusunda fikirsizim.
Örneklemek gerekirse; masamın üzerinde durmakta olan ve dolayısıyla dağınık bir görüntü çizmeyi başaran kağıt bantı ya da kitap lambasını konulması gereken yerin kalem çekmecesi mi, yoksa el işi kutusu mu olduğunu uzunca bir süre düşündükten sonra koyacak uygun bir yer bulamadığımdan dolayı masanın üstünde durmasının daha doğru olacağına karar verebiliyorum. Ben ki bu kadar dağınık olmama rağmen çılgıncasına eşyaları kategorilerine göre ayırarak düzenleme ilkesine can-ı gönülden bağlıyken bu evi annem düzenleyecek olsa kitap lambası kap kacağımı sakladığım dolaptan, kağıt bantı ise battaniyeleri sakladığım yüklüğün içinden çıkabilir. Annemin düzenleme adına edinmiş olduğu bu ilkeyi çözümlemek istiyorum.
Yılbaşında geldiğinde “Zaten benim de çok temizlik yapacak halim yok. Bi’ süpürürüm; bi de viledayla temizlerim” yalanıyla beni ağına düşürdükten sonra evin dört duvarı dışında her şeyin yerini değiştirdi ve o gün, bugündür ben fotoğraf çekimlerinde fon olarak kullandığım metreler boyu uzayıp giden kumaşı arıyordum. Dört aydır süren hasret dolu arayış bu gece kanın beynime çıkmasıyla sonuçlandı. Keşke birisi evimdeki tekli koltuğun yanında duran çek-yat misali yatıralabildiği ve altta da bir adet gizli bölmesi olduğunu söyleseydi. Bu keşfi benden önce annemin yapmış olması çok trajikomik…
Sanırım anne düzeninin sırrı, biz kadınların çocuk doğurmadan önce ahkam keserken işiterek göt üstü oturdukları “Anne olunca anlarsın!” cümlesinin içinde…

Narenciye kokulu ev

gwen + cats — Wed, 25 Feb 2009 21:41:41 +0000

Annem çok titiz bir kadındır. Işık hızıyla temizlik yapar mamafih eli çok hızlı olduğundan yaptığı sakarlıklar da cabasıdır. Bir kadının yemek yaptığı bir sürecin içerisine annem yemek yapma, evi silme, bulaşıkları yıkama ya da bilimum çatıyı aktarma gibi işleri sığdırabilir.
Öte yandan annem ne kadar titiz ve becerikliyse ben de bir o kadar dağınık ve pasaklı olduğumu düşünüyordum. Üstelik sadece benim düşündüğüm bir husus değildi bu. “Bu pasaklılığını aynı teyzenden almışsın. Bütün eleştirdiğim huyları sende çıktı. İnsan biraz tertipli olur, canım!” şeklinde duygularını her kustuğu seferinde kendisi temizlik yapmaktayken bense bilgisayarın önünde elimde bir bardakla gazozla otururken ayaklarımı da akşam olmaya yazmış olsa da toplanmamış haldeki yatağa uzatıyordum.
Zaman zaman kendimden dahi rahatsız olduğum noktalar olmadı değil. Mesela yazı masasının üstündeki çikolata, şeker kağıtları yüzünden eşyaları kaybetmem ya da koleksiyon yaparcasına gazoz şişelerinin kenarda birikmesi hiç hoş değildi… Üstelik defalarca kez kendime çeki düzen vermeye karar verdiğim halde böyle dingilce işler yapıyordum. Önce kendime söz veriyordum; “Lan insan evladı böyle yaşamaz. Hayvan mıyım, neyim? Allah belamı versin benim. Vallaha düzenli olucam bundan sonra.” dedikten sonra üç gün içerisinde evimde ışıldıyor. Sonra bir gece televizyon izleyip toynaklarımı uzatmış çikolata keyfi yaptıktan sonra “Lan şimdi kim gidecek çöp kutusuna. Şunu şu masaya koyayım.” diye tekrar aynı çembere dahil oluyorum.
Diğer yandan sanırım yaşlanıyorum ki temizlik konusundaki tavrım değişmeye başladı. Fark ediyorum ki her geçen gün eleştirdiğim annemin huylarını almaya başlıyorum. Mutfakta oturmuş sohbet ederken kalkıp eline cifli bezi alıp mutfak dolabı üstündeki lekeyi gözüne takıldığı gerekçesiyle sildiği için aylarca dalga geçmiştim ki ben de aynı şeyi yapmaya başladım.
Atölyeden bitmiş, tükenmiş halde eve gelip iki rekat ayaklarımı uzatırken yerdeki çöpler takıldı bugün gözüme. Kuş gibi seke seke yerimden kalkıp bir hışımla yerleri süpürdüm sildim, önceden yıkanan ve bulaşıklıkta bekleyen bulaşıkları yerine kalkdırdım; yetmedi de bulaşıklığı yıkayıp kaldırdım, osuruk kokulu lahana çorbası yaptım.
Yerime oturduğumda narenciye kokulu yer deterjanı, narenciye kokulu oda parfümü, narenciye kokulu narenciyeyi koklarken fark ettim ki ben de küçük bir anne olmuşum. Korkuyorum…

Pai janımsSsSs

gwen + cats — Tue, 03 Feb 2009 11:16:24 +0000

Bir süredir tamamen amaçsız bir şekilde internette lamer diye tabir edilen kişilerin kullandığı yöntemlerle annemle konuşuyordum.
Kadın ne dese oldu jijims, pai janıms diyordum…
Yapmamalıymışım…
Geçen gece uyumaya hazırlanırken “iyi geceler” dedim. “Pai janıms” diye karşılık verdi…

Kahraman anne

gwen + cats — Sun, 18 Jan 2009 09:40:08 +0000

Durumun ne kadar vahim olduğunu göz ardı edersek aslında her anne gibi benim annem de kendi çapında bir komedyendir.
Geçtiğimiz günlerde Kahraman Şövalye isimli osuruktan bir film izliyorduk. Böyle şatolu, matolo; içindeki kadınların meşhur viktoryan dönemi kabarık etekli elbiselerini, erkeklerin ise Tan Sağtürk misali bütün götünü başını sıktırdığı taytlı şövalye kıyafetlerini giydiği bi filmdi…
Gözlerinin iyi görmemesinden ötürüdür ki hafif öne doğru eğilip sordu:

Filmin adı neymiş ki? Katil Balina mı yazıyor?

Beni nurlara gark ettiği an, o andır…