Party boy needs a naughty girl

0

Acaba kaç insan evladı, teyzesiyle ortak bir çalışma sonucu galonlar dolusu rakı içmesi sonucu kafayı bulmuş dedesine uyurken giymesi için “Party boy needs a naughty girl!” yazılı t-shirt giydirip rock forever temalı fotoğraflar çektirmiştir?
Anneannem buna kızabilir sanırım…

Emeğe saygı +rep pls

2

Kitap okumayalı öyle uzun zaman oldu ki; sanki en son okuduğumda Çinliler kağıdı yeni yeni icat ediyorlardı. “Eskiden kitap okumak benim için nefes almak gibiydi.” buram buram entelektüel olma kaygısı kokan, bolca hanzoluk taşıyan tavır bir yana; etrafımdaki birçok yaş ve statü olarak denklerimin pembe kapaklı, İpek Ongun’un az erişkin hali tadında kitaplar okuyorken kendimce hiç fena sayılmayan bir anlayışa sahip olduğumu söylemeyi bir borç bilirim…
Kitaplarıma fetiş derecesinde değer veriyorken bugün, asırlardır kitap okumuyor olduğumu farketmek beni ziyadesiyle utandırdı. Sanki kitapları bir kenara bıraktığımdan beri zihnimin çalışmasını da durdurmuş gibi hissettim. Utanmamı örtbas etmek için “Çok yoğunum.” gibi bahaneler uydururken bu suçluluk duygusu içerisinde kendimi bir kitapçıda yarım kitaplık dolusu kitabı çantama dökerken farkettim.
Bu suçluluk duygusundan kurtulmanın akabininde duyduğum o müthiş huzurla birlikte dimağımın tekrar ışık saçtığını, adeta öklere çıkarak bir sailormoon gibi olduğumu hissettim.
Öte yandan zihnime yararlarını düşünerek sevinmem bir yana dursun; bedensel olarak bazen sancılı olabiliyor…
Ergenliğinin ortalarında bir birey iken bir gece vakti yatağıma uzanmış, ayaklarımı mortu çekmiş sütçü beyiri misali havaya dikmiş kitap okumaktayken babam odamın kapısında duruverdi:

- Ne yapıyorsun sen?
- E, kitap okuyoruuuuğm.
- Nedir o kitap?
- Küçük İskender’in Cangüncem isimli kitabı.
- Ne kadar zamanda yazmış o adam o kitabı?
- Günce olduğu için sanırım 7-8 yıllık günlüklerinden oluşuyor.
- O kitap 7-8 yılda yazılmış ve sen bu şekilde uzanarak okuyorsun, öyle mi?

İşte, bu diyalog sonucunda Objektif programının vermiş olduğu insanlık dersinden daha büyük insanlık dersi almamdan mütevellittir ki; yanaklarım adete iki göt lombağına dönüşmüştür ve o gün bugündür kitap okurken kız istemeye giden ortayaşına yakın abazan adam sümsüklüğünde oturarak, ibadet ediyormuşcasına saygı içerisinde kitaplarımı okurum.
Sen ne gerizekalısın, baba…

Kesera serağ, vat evır wıl bi wıl bı

4

1. Çocukken beni daha mutlu ve memnun edebilecek bir eğitim almayı kaçırdım.
2. Çocukken apartmanda kendinden yaşça çok büyük insanlar arasında büyüdüğüm için yaşıtlarımı anlamaktan ve dolayısıyla iletişim kurmaktan yoksundum.
3. Çocukken babamın bitmek bilmez ben-merkezciliği, hatalarını kabullenmeyişi ve agresifliği yüzünden yaralanmış olabilirim.
4. Çocukken mimar olmayı hayal ederdim.
5. Çocukken tek başıma yaşamayı isterdim.
6. Evimizde asla yeterli huzur olmadı.
7. Çocukken daha fazla kendime zaman ayırıp oyun oynamaya ihtiyaç duyardım.
8. Bir daha asla babamı babam olarak göremeyeceğim için üzgünüm.
9. Yıllar boyunca annemin bütün haksızlıklara neden katlanıp yüzünde sahte mutluluk maskesiyle hayatına devam ettiğini merak ettim.
10. Zaman kaybımdan dolayı hep kendimi suçladım.

İstemeyerek yanıtlarını biraz nahoş verdiğim bu mimi pek sevgili çiçeğim Panikim manikim nanikim pasladı. Ben de Japon bey, Böcek, Esther‘e ortalıyorum. 

Mim yolladığım güzellere “Oynat Uğurcum!” şeklinde direktif verirken tüm sevenlerime ruhumun derinliklerine inmeleri için Sevtap Parman’dan Que Sera parçasını yolluyorum…