Fotoselli ezan2

Uzun zamandır Lumen, her sabah daha Güneş tepeye yükselmeden beni uyandırıyor. Uyandırmak için üstüme zıplamak, yorganı yoğurmak, bağırmak, çığırmak, miyavlamak ya da beni delirtene kadar tuvaletindeki kumu eşelemek gibi muhtelif yöntemleri kullanıyor. Zaten oldum olası tilki uykusu uyuyan bir insanım ki kullandığı yöntemler üzerimde nihai sonuca vardığında kalkıp salona gitmek için ilk adımı attığımda ezan okunuyor. Kolunda saati bile yokken hiç sektirmeden ezanı denk getirebilmesi beni ziyadesiyle korkutuyor…
Kedim bile “İmana gel!” diyor da ben, “Boşver şimdi imana gitmeyi. Gel şurda iki tek atalım.” diyorum.