Çilekli Haribo kötüdür2

Ben küçükken öyle Haribo’dur, altın ayıcıktır, bronz öküzcüktür bilmezdik. O yıllarda daha Haribo denen kavam ile müşerref olmamıştı anadolu topraklarının bıyığı terlememiş yağız delikanlıları ve memeleri ağrımaya başlamamış gül kokulu kızları. Zaten müşerref olsak ailem fasfakirdi; alamazdı.
Bir çocuğun en doğal ihtiyaçlarından olan Haribo mucizesiyle sekiz yaşımdayken yıllık izni için Almanya’dan Türkiye’ye gelen dayım sayesinde tanışmıştım. Eve vardıkları gün bavulların boşaltılması aşamasında dayımın yüzünden “muhteşem dayı” ifadesiyle tutuşturduğu torbadan çeşit çeşit çikolata ve o muteşem rengine bürünmüş çilekli Hariboların bir kiloluk paketi çıkmıştı.
Ben gayet görmemiş bir çocuk olduğumdan bayramda başucuna kırmızı rugan ayakkabılarını koyan çocuklar misali başucuma koymuş olduğum kiloluk çilekli Haribo paketinden annemlerin beni uyuduğumu sandığı bir vakitte tırtıklamaya başlamıştım ve nasıl olduğunu anlamadan da paketin dibini bulmuştum.
Sabaha karşı müthiş bir karın ağrısıyla uyandığım gibi, her karın ağrısı çeken mızmız çocuk gibi zırıldayarak evdekileri uyandırmıştım.
Midemden adeta yükselen alev topuyla tuvalete koşturduğumda kafamı dahi yerinde tutamadığımdan dolayı belime kadar olan saçlarımı annem bileğine dolamıştı. Birden bir fışkiye misali kusmamla rahatlamıştım. Mamafih kusmuğum pamuk helva renginde idi…
İşte bu, çilekli Haribo’yu kendi kitabımda afaroz edişimin öyküsüdür…