Kömür eller1

Alışveriş merkezininde lavabonun başında umumi tuvalete girmiş olmanın gerdinliği ile elime sıvı sabun akıtıyordum. Sağımı solumu erafa değdirmiş olabileceğim gerginliği ile Ajda Pekkan kadar gerilerek kaşlarımın saçım seviyesine yükselmesinin ardından işlemi başarı ile sonlandırdığımdan mütevellit ellerimi huş’u içerisinde yıkımaya başlamıştım.
Tam elimi çeşmeden akan buz gibi suyun altın sokmumştum ki yan lavaboda elini yıkayan kızın kafasının bana doğru uzandığını farkettim.
Önce sarı röfleli kafasını bana uzatan kızın ellerine baktım. Minicikti; minicik ellerini tırnaklarını uzatmış ve manikür yaptırmış; pembe pembe ellerini yıkamaktaydı. Üzerindeki çalıştığı mağazaya ait olan siyah pantolon ve penyeye bakarken bakışlarımı kendi elime kaydırdım. Kömür karasıydı; evime nerden geldiğini bilmediğim minicik bir tırnak makasıyla kestiğimden dolayı tırnaklarım yamuk yumuktu, kısacıktı; ellerim bir palet büyüklüğünde ve oğlan çocuklarının ellerini andırıyordu.
Elimdeki köpükleri yıkayıp avucuma ikinci kez avucuma sıktığımda röfleli kişi ile göz göze gelmemeye dikkat ettim. Kendisi ellerini makinada kuruttuktan sonra ben de kurutmak üzere yerimi aldığımda farkettim ki onun ellerini iki saniyede kurttuğu makinanın altına benim ellerimi sığdırmam zor olduğundan kurutmam daha geniş bir zaman alıyordu.
Çok utandım.